اکنون که به گذشته می‌نگرم، چنین می‌نماید که از نخستین دیدارم با مینگی، عمری گذشته است. باید حدود بیست سال پیش بوده باشد؛ شبی که او را دیدم، تنها و نحیف، در تاریکی پیرامون خانه سرگردان بود. از دیدن آن چهرهٔ گمشده و سرگشته در دل شب دلم به حالش سوخت. کوشیدم آرام‌آرام او را به خود نزدیک کنم تا شاید بتوانم نوازشش کنم. پس از انتظاری که گویی پایانی نداشت، سرانجام اجازه داد دست بر سرش بکشم. بسیار خجالتی بود، اما گردنبندی ضد کک بر گردن داشت؛ با این حال هیچ نشانی از صاحبش در میان نبود.
روز بعد، حوالی نیمروز، دوباره جلوی خانه پیدایش شد و این بار بی‌درنگ اجازه داد نوازشش کنم. چنان گرسنه به نظر می‌رسید که به جست‌وجوی چیزی برای خوردنش پرداختم. کمی کره پیدا کردم و گذاشتم از روی انگشتم آن را لیس بزند. حتی توانستم او را به درون خانه بکشانم و آنجا کرهٔ بیشتری به او بدهم.
رفتارش به‌روشنی نشان می‌داد که دیگر صاحبی ندارد، یا حادثه‌ای تلخ و ناگوار او را وادار کرده است خانه‌اش را ترک کند. اما آن روزها دیگر به گذشته تعلق داشتند؛ زیرا از آن پس، خانهٔ ما خانهٔ او نیز شد. در آغاز بسیار کم‌رو بود و پس از خوردن غذا، بی‌درنگ خانه را ترک می‌کرد. اگر رفتنش را تماشا می‌کردی، شکم گرد و سیرش هنگام قدم برداشتن به چشم می‌آمد.
در نخستین زمستانش، دوست داشت روی صندلی آشپزخانه بنشیند. برایش جایی روی نیمکت گوشهٔ اتاق، کنار شوفاژ، آماده کردم تا همیشه گرم بماند. همان لحظه جای تازه‌اش را پذیرفت و از آن پس بیشتر خواب‌هایش را همان‌جا می‌دید. بالغ بود، اما هنوز جوانی در وجودش موج می‌زد. شب‌ها، فارغ از اینکه هوا چگونه بود، دلش می‌خواست برای شکار بیرون برود. اغلب نیز دست‌پر بازمی‌گشت و البته نمی‌توانست موفقیتش را پنهان کند؛ نیمه‌های شب شکارش را به آشپزخانه می‌آورد، با غروری کودکانه به نمایش می‌گذاشت و همان‌جا می‌خورد.
وقتی شب‌ها از کار به خانه بازمی‌گشتم، اغلب منتظرم بود. بر روی خودرو می‌پرید، از روی کاپوت تا کنار شیشهٔ جلو قدم می‌زد و همین که درِ راننده باز می‌شد، اصرار داشت پیش از هر چیز به استقبالم بیاید. همراه من وارد خانه می‌شد و باید هم غذا می‌خورد و هم نوازش می‌شد. اگر پس از آن هنوز هوس گردش داشت، معمولاً تا حوالی چهار صبح بیرون می‌ماند. حتی در شب‌های بارانی نیز نزد من می‌آمد و خیس و لرزان روی پشتم جمع می‌شد. لابد پس از چنین شبی سرمای زیادی به جانش می‌نشست؛ پس می‌گذاشتم آرام بخوابد.
سال‌ها گذشتند و مینگی پا به سن گذاشت. این را می‌شد از رفتارش فهمید. دیگر در روزهای بارانی میلی به بیرون رفتن نداشت، کمتر خیس به خانه بازمی‌گشت و آموخته بود با آرامش و طمأنینه غذا بخورد. همیشه خوراک کافی در اختیارش بود؛ دیگر لازم نبود رنج گرسنگی را، آن‌گونه که روزگاری کشیده بود، تحمل کند.
با گذر سالیان و افزایش سنش، تابستان‌ها روی بالکن می‌خوابید و زمستان‌ها بر لبهٔ پنجره می‌آرمید تا گرمای شوفاژ تنش را گرم کند. تنها عادتی که هرگز تغییر نکرد، بیدار شدنش حوالی چهار صبح برای خوردن چیزی بود.
حتی در سالخوردگی نیز دوست داشت همراهم به باغ بیاید؛ جایی که گاهی به دنبال شکار می‌گشت و گاهی تنها به تماشای جهان اطرافش می‌نشست. با این همه، بیشتر سال‌های پایانی عمرش را در خانه گذراند؛ جایی که هر زمان می‌خواست می‌توانست به بالکن برود، زیر نور خورشید دراز بکشد و به خواب فرو رود. شاید آن محیط دقیقاً همان چیزی بود که نیاز داشت؛ جایی امن که در آن آزادی رفت‌وآمد داشت و آرامش را می‌شناخت.
سرانجام توموری در بخش پایینی فک راستش پدید آمد؛ توموری که روزبه‌روز غذا خوردن را برایش دشوارتر می‌کرد. در بیست‌وهفتم دسامبر سال ۲۰۲۵، در آغوش دستان مادرم، آرام به خواب ابدی فرو رفت. شاید تلخ‌ترین طنز زندگی‌اش همین باشد که گرسنه به سراغم آمد و گرسنه نیز از این جهان رفت.
ما همیشه به یادت خواهیم بود.
در آرامش بیاسای، بانوی عزیز، مینگی.